نمایش گزارش

تاریخ ایجاد: دوشنبه 22 بهمن 1396 تعداد بازدید: 160 تعداد نظرات ارسالی: 0 نویسنده: host
حکمرانی هوشمند و دولت هوشمند
در فرهنگ لغت هریتیج از حکمرانی به عنوان « فعالیت، شیوه عمل یا قدرت حکم راندن دولت » تعریف و در فرهنگ لغت آکسفورد، حکمرانی « فعالیت یا روش حکم راندن، اعمال کنترل یا قدرت بر فعالیت­های زیردستان و نظامی از قوانین و مقررات » تعریف شده است.

سیاست گذاری توسعه از سال­های پس از جنگ جهانی دوم به سه دوره متمایز قابل تفکیک است (یعقوبی، 1393)؛

1-    دوره دولت بزرگ: که نهاد دولت عامل توسعه محسوب می­شود.

2-    دوره دولت کوچک: که دولت را مانع توسعه و مخل فعالیت بخش خصوصی و بازار دانسته و کوچک شدن آن هدف می­باشد.

3-    دوره حکمرانی خوب.

منظور از حکمرانی خوب "اعمال قدرت اقتصادی، سیاسی و اداری بر اساس قانون، پاسخگویی و اثربخشی" با هدف به حداقل رساندن شاخصهای حکمرانی ضعیف و تقویت شاخصهای حکمرانی خوب است (روی و تیزدل[1]، 1998؛ وینه تیلور[2]، 2000).

حکمرانی خوب از دو منظر مطرح شده است؛

منظر اول بر رهبری تاکید دارد به گونه­ای که کشورهایی که صاحب نظام سیاسی­ای مدیریت می­شوند که رهبری آنها به حاکمیت قانون، پاسخگویی، شفافیت و حقوق بشر توجه دارد (ماندیل[3]، 1994).

منظر دوم بر تسهیم اقتدار مدیریت دولتی میان دولت و سازمان­های غیر دولتی تاکید دارد به گونه­ای که با تشریک مساعی و همکاری دو طرفه به حل مشکلات اجتماعی می پردازند (کویی­من[4]، 2003: 2).

شاخص­های حکمرانی خوب را می­توان این چنین برشمرد:

وجود و تقویت ساختارهای مردم سالار، شفافیت، پاسخگویی، هوشمندی و توسعه مشارکت، توجه و واکنش مناسب به خواسته­های مردم، وضع سیاستهای مناسب اقتصادی برای تسهیل توسعه و احترام به حقوق بشر و حاکمیت قانون (تیلور، 2000؛ ویس[5]، 2000؛ روی و تیزدل، 1998؛ موبیوس[6]، 2001).

بنابر این حکمرانی[7] بر چگونگی و روش اتخاذ تصمیمات تاکید دارد، در حالی که دولت[8] از روش­های اجرای این تصمیمات سخن می­راند. ارائه خدمات وظیفه دولت است در حالی که حکمرانی به تعیین نوع خدماتی می­پردازد که قرار است از سوی دولت ارائه شود (یعقوبی، 1393). به عبارت دیگر دولت هوشمند اجرای مجموعه­ای از فرآیندهای کسب و کار مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات است که جریان اطلاعات میان دولت و ارائه خدمات با کیفیت بالا را فعال می­کند (رابل[9]، 2014)، یا ترکیبی خلاقانه از فن آوری­های در حال ظهور و نوآوری در بخش دولتی است (گیل-گارسیا و همکاران[10]، 2014) در حالی که حکمرانی هوشمند کاربرد گسترده­تری داشته و شامل اصول، عوامل، و ظرفیتی است که یک حالت حکمرانی قادر به مقابله با شرایط و مقتضیات جامعه دانشی خواهد بود (کی و وی[11]، 2009) مواردی مثل الگوهای جدید تعیین خط مشی دولتی، جستجوی روش­های جدید برقراری ارتباطات میان شهروندان و فرایندهای سیاسی و الگوهای جدید ارتباطات و قدرت را بصورت هوشمند شامل می­شود. حکمرانی هوشمند تمام بخش­های جامعه اعم از بخش دولتی، خصوصی و غیرانتفاعی را در بر می­گیرد در حالی که دولت هوشمند بخش مشخصی از حکمرانی را پوشش می­دهد.

دولت هوشمند در صدد بازآفرینی ساختارهای دولتی و ارتباطات بین این ساختارها با یکدیگر و با مشتریان خود عموما بر مبنای قابلیت­های فناوری اطلاعات و ارتباطات است در حالی که حکمرانی هوشمند در صدد مدیریت و راهبری هوشمندانه امور اقتصادی، سیاسی و اداری در سطوح ساختار اجتماعی با هدف تسریع در روند تحقق اهداف حکمرانی مطلوب است.

بصورت خلاصه می­توان گفت که حکمرانی هوشمند با داشتن ابزارهای تعیین خط مشی، سیاست گذاری و دیگر ابزارهای حکمرانی، راهبر دولت هوشمند در پیاده سازی روش­های هوشمندسازی دولت با قابلیت­های فناوری­های نوین است.


[1] Roy, & Tisdell

[2] Wayne Taylor

[3] Mundial

[4] Kooiman

[5] Weiss

[6] Mobius

[7] Governance

[8] Government

[9] Rubel

[10] Gil-Garcia et al

[11] Key & We

print



rating
  نظرات

نظری وجود ندارد.

نام
ایمیل
وب سایت
عنوان
نظر
تصویر کد امنیتی :
وارد نمودن کد